Somebody

Letra original:
I want somebody to share
Share the rest of my life
Share my innermost thoughts
Know my intimate details
Someone who’ll stand by my side
And give me support
And in return
She’ll get my support
She will listen to me
When I want to speak
About the world we live in
And life in general
Though my views may be wrong
They may even be perverted
She’ll hear me out
And won’t easily be converted
To my way of thinking
In fact she’ll often disagree
But at the end of it all
She will understand me

I want somebody who cares
For me passionately
With every thought and
With every breath
Someone who’ll help me see things
In a different light
All the things I detest
I will almost like
I don’t want to be tied
To anyone’s strings
I’m carefully trying to steer clear of
Those things
But when I’m asleep
I want somebody
Who will put their arms around me
And kiss me tenderly
Though things like this
Make me sick
In a case like this
I’ll get away with it

Traducción aproximada:
Quiero a alguien para compartir
Compartir el resto de mi vida
Compartir mis pensamientos más internos
Conocer mis detalles íntimos
Alguien que esté a mi lado
Y me de apoyo
Y a cambio
Ella recibirá mi apoyo
Me escuchará
Cuando yo quiera hablar
Sobre el mundo en que vivimos
Y sobre la vida en general
Aunque mis opiniones puedan estar equivocadas
E incluso puedan ser perversas
Ella me escuchará
Y no cambiará fácilmente
Mi manera de pensar
De hecho a menudo discrepará
Pero al final de todo
Me comprenderá

Quiero a alguien que se ocupe
De mi apasionadamente
Con cada pensamiento
Y con cada aliento
Alguien que me ayude a ver las cosas
De una manera diferente
Y todas las cosas que detesto
Casi llegarán a gustarme
No quiero estar atado
A los hilos de nadie
Cuidadosamente trato de apartarme
De estas cosas
Pero cuando me duermo
Quiero a alguien
Que me abrace
Y me bese tiernamente
Y aunque cosas como esta
Me ponen enfermo
En un caso como este
Lo haré

Solución a los problemas al actualizar iTunes

iTunesDesde la versión 9 de iTunes varios usuarios hemos sufrido los conflictos con los DLL tras cada actualización. Algunas veces se solucionaba simplemente moviendo el archivo SQLite3.dll o copiándolo donde era necesario.Pero con las últimas actualizaciones, eso ya no lo soluciona, así que tras muchas peleas he encontrado una solución que funciona al 100% en todos los casos.

 

  1. De forma temporal, desactiva los programas de Antivirus y/o Cortafuegos.
  2. Abre el Panel de Control y dirígete al apartado de desinstalación de programas.
  3. Desinstala estos productos de Apple en este orden (importante) – primero iTunes, después Quicktime seguido por Apple Software Update, Apple Mobile Device Support, Bonjour, y por último Apple Application Support.  No necesitas desinstalar Safari ni cualquier otro programa que quede.
  4. Reinicia el ordenador.
  5. Dirígete a www.apple.com y descárgate la última versión de iTunes.
  6. Reinstala el programa.
  7. Activa de nuevo el Antivirus/Cortafuegos.

¡Espero que la información os sea útil!

Autocontrol

El yo egoista y cómo controló su mente.

El yo egoista y cómo controló su mente.

Encajo la última pieza de ropa en la maleta. Una maleta demasiado grande para el poco tiempo que me quedo, pero siempre acabo llenándola con aparatos electrónicos que luego no utilizaré.

Llego al tren con 15 minutos de antelación, lo necesario para fumarme un último cigarrillo antes de entrar. Una vez dentro del tren observo de reojo la persona que está a mi lado. Ocupa todo el reposabrazos y sus piernas invaden mi espacio. No soporto sentarme al lado de este tipo de personas. Son las típicas que cuando van al cine te ocupan tu asiento, te van rozando con su brazo durante toda la película y encima son de los que hacen ruido mientras mastican. Pero la verdad es que podría haber sido peor. Podría haber olido mal.

Llego puntual, como de costumbre. El aire es mucho más denso que en Barcelona y hace un calor más sofocante. En principio tengo el hotel cerca, así que voy andando tranquilamente por las calles de Madrid.

Llego al hotel y un recepcionista sonriente me saluda y me da la bienvenida. Me gusta el trato que me dan. Parece un sitio agradable.

Una vez he finalizado los trámites subo con mi maleta a la habitación y me estiro un rato. Al despertar tengo un dolor de cabeza terrible. Me tomo un gelocatil y pacientemente espero que se me pase mientras escribo cuatro tonterías en mi cuaderno.

Entonces las paredes se empiezan a deshacer. He pasado demasiadas horas aquí metido y supongo que me empiezo a poner nervioso. El suelo también empieza a descender en forma de espiral. Como si alguien hubiese quitado el tapón y la habitación entera estuviera yéndose por el desagüe.

Al principio logro aguantar el tipo, me mantengo encima de una mesa mientras intento pensar una solución. Cuando la mesa empieza a perder su color, sé que se me está acabando el tiempo.

Noto también como mi pie izquierdo empieza a ser succionado por ese agujero por donde se va mi realidad. Pataleo sin mucho éxito.

Pego un último salto y logro alcanzar las cortinas. Y mientras estoy colgado ahí, sudando, saludando a mi destino, cierro los ojos. Absorbo todo el aire que puedo por la nariz y lo expulso por la boca mientras empiezo a alejar de mi mente cualquier pensamiento.

Salto hacia la nada y me pongo en posición de meditación. Sigo con los ojos cerrados y alejando cualquier pensamiento negativo de mi cabeza. Solo pienso en el aire que absorbo, en forma de pureza y en como cuando lo expulso tiene un color negruzco.

Me estoy empezando a relajar.

De pronto aterrizo, suavemente, sin ningún tipo de ruido sobre una superficie blanda. Abros los ojos lentamente y veo que estoy sentado en la cama tranquilamente.

Me ha sentado bien esta sesión.

Carles Rubio Arias.

Un pie y después el otro.

Un pie y después el otro.

Un pie y después el otro.

[Castellano]

Un pie y después el otro. El invierno caía pesadamente sobre nuestras cabezas. Fumaba un cigarrillo mientras pensaba en cómo había ido el día. Paso a paso.

Ya era bastante mayor como para saber que si la gente se asomaba a los balcones desnuda, uno tenía que apartarse lo antes posible. Todo el mundo sabe que es señal de que la luna puede caer en cualquier momento. Pero ese día cometí una imprudencia cuando vi su cuerpo desnudo, en medio de la neblina invernal, sonriendo con la mirada y con sus ojos fijos en mí. No pude apartarme de mi camino. Pero entonces la luna se cayó y tuve que cruzar hacia la otra acera. Cuando el polvo hubo desaparecido abrí los ojos, pero tras intentar rehacer mi camino ella ya no estaba. Y la luna parecía que me sonreía desde el cielo, como si la situación se le antojara cómica.

Nunca olvidé ese balcón ni aquella visión celestial. Y, evidentemente, las consecuencias de todo eso me pasaron factura. Pero eso mejor lo dejo para otro día.

 

Carles Rubio Arias.

 

[Català]

Un peu i després l’altre. L’hivern queia pesadament sobre els nostres caps. Fumava un cigarret mentre pensava en com havia anat el dia. Pas a pas.

Ja era prou gran com per saber que si la gent sortia als balcons despullada, un havia d’apartar-se l’abans possible. Tothom sap que és senyal de que la lluna pot caure en qualsevol moment. Però aquell dia vaig cometre una imprudència quan vaig veure el seu cos nuu, enmig de la boirina invernal, somrient amb la mirada i amb els ulls fixats en mi. No vaig poder apartar-me del meu camí. Però llavors la lluna va caure i vaig haver de canviar-me de vorera. Quan la pols va desaparèixer vaig obrir els ulls, però després d’intentar retornar al meu camí, ella ja no hi era. I la lluna semblava que em somreia des del cel, com si la situació fos còmica per ella.

Mai vaig oblidar aquell balcó ni la visió celestial. I, evidentment, les conseqüències de tot això em van passar factura. Però potser millor deixar-ho per un altre dia.

 

Carles Rubio Arias.

Walter Riso, Fin de un amor

“Cuando te enamoras de una persona que no te conviene –dice Riso– la esperanza no es lo último, sino lo primero que debes perder. Para perderla, empieza por mortificar tu ego: admite tu fracaso. Sólo después podrás elaborar el duelo con ayuda de buenos amigos mentirosos que te digan lo estupendo que eres (evita a los malos, que te dirán lo maravillosa que era tu pareja). Aprende a perder, humilla a tu ego, liquida la esperanza, escucha a los buenos mentirosos, elabora tu duelo… Todo ese proceso te irá sacando del hoyo. Pero el empujón definitivo no te lo dará el terapeuta, sino el hartazgo. Cuando te canses de ser un idiota, descubrirás que el principio de todo amor es tenerse a uno mismo.”

Navegando por la red, he encontrado esta contraportada del periódico “La Vanguardia” en el que el terapeuta de pareja Walter Riso, autor de “Manual para no morir de amor” racionaliza lo que a día de hoy llamamos pareja. Me ha parecido punzante, pero posible. Algo frío quizás, pero debemos tener en cuenta que estamos hablando de alguien que a diario ve roturas y problemas de pareja. Me pareció lo suficientemente curioso como para compartirlo con vosotros.

Artículo original: “Puedes ser infiel a tu pareja sin dejar de serle leal”
Autor: Lluís Minguet.

Si de verdad le interesa saber cómo está su relación de pareja…

Antes saber que lamentar.

Pues coja un papelito y váyase a un banco del parque y escriba arriba bien grande el nombre de su pareja…

Hecho.

Y ahora hágase la pregunta: ¿por qué no debería quererle?

Si vuelve a casa con el papelito en blanco, es que le queda pareja para rato, pero si la lista de razones crece y crece: “No debería quererle: porque no me escucha, porque ronca, porque sale sin mí, porque llega tarde…”

¿Por qué no hacer una lista de sus cosas buenas en vez de sus defectos?

Porque la complicidad no se manifiesta en el gusto, sino en la ausencia de disgusto.

¿Te enamoras de sus defectos?

Es que esa lista no es de defectos objetivos, que tal vez a usted incluso le gusten, sino de las cosas que a usted le disgustan, que no es lo mismo. Porque ahora estamos hablando de pareja y no de enamoramiento súbito…

¿No es lo mismo?

Son opuestos. En el enamoramiento, los contrarios se atraen, pero esa atracción dura poco y sólo se transforma en el cimiento de una pareja estable si evoluciona hacia la complicidad, la afinidad y, al cabo, el respeto que la mantendrá unida durante años. Y para lograr eso es más necesaria la ausencia de disgusto que el propio gusto.

¿Más complicidad que pasión?

¿Verdad que decimos “me he enamorado”, pero no “me he amistado”?

¿…?

Pues el combustible de una pareja duradera es el “me he amistado” y no el “me he enamorado”. Es la paulatina construcción racional de afinidades y no el abandono al arrebato: más que coincidir de repente en que nos gustan las mismas cosas, es ir dándonos cuenta de que nos disgusta lo mismo.

¿Cúan paulatina es esa construcción?

Si algún día llegamos a ella, no será gracias a un gran acierto repentino, sino merced a una sucesión de fracasos aleccionadores.

Como se llega a casi todo en la vida.

Todos construimos nuestra convivencia en pareja a fuerza de fracasos racionalizados. Para que una relación dure, hay que racionalizar el amor sin dejarse llevar por él como si fuera una canción del verano cursi.

A veces es divertido bailar chorradas.

Pero no espere llegar a la pareja de su vida gracias al arrebato de una noche. Son cosas distintas, aunque persista la cultura estúpida de idealizar el amor contrariado que nos mata y nos resucita. Esa sandez sirve para vender canciones y perfumes, pero no para encontrar pareja estable y satisfactoria.

Tomemos nota.

No digo que nuestro ego no necesite de vez en cuando la conquista –tanto o más que el goce del coito–, pero en el poscoito tendrán ustedes que poder hablar de algo… Y para no aburrirse entonces necesitarán algo de complicidad… ¿No?

¿Cree que aprendemos? ¿De verdad?

A medida que buscas pareja –y a menudo la biología nos convierte en incapaces de no buscarla– y las relaciones van acabando, vuelves a buscar otras. Y, poco a poco, ya no te guías tanto por la entrepierna ni tampoco por el corazón, sino que usas más la razón.

Cupido le oiga, que es primavera.

Llegamos a la madurez amorosa a partir del fracaso y, en el proceso, más que buscar lo que quieres, tratas de evitar lo que no quieres. Así, vas haciendo una lista más o menos consciente de incompatibilidades, y evitarlas es decisión de la razón y la voluntad.

Por ejemplo.

Te apasionan los carácteres fuertes, pero ya has aprendido tras los 700 golpes que no te convienen, así que aprendes a evitarlos… O más sencillo: ¿te gusta cocinar? Bien. ¿Pero también te gusta comer? ¿No? Pues, fuera: yo no como a gusto si no es en compañía.

¿Y si son demasiadas las compañías?

Pacten el demasiadas. Entre dos personas maduras se puede ser infiel, pero leal.

¿Cómo?

Se puede ser infiel al cuerpo de la pareja, pero leal al pacto que tienes con ella.

Suena cómodo, pero ¿seguro?

La lealtad es ser fiel a ese pacto con tu pareja y no tanto a su cuerpo. Si ustedes acuerdan que cada uno sale los sábados y hace lo que quiera, pues bien: ese es su pacto. Sólo lo romperá y será desleal si repite otro día…

¿Se trata de contárselo todo?

Yo no lo haría. De hecho, en mis terapias abogo por que cada miembro de la pareja tenga su propio espacio de intimidad y que cada uno respete el del otro. Lealmente.

¿Sinceridad no es contarlo todo?

Eso es un horror. Nada me daría más miedo que la sinceridad total, que sería poder meterme en la mente de la persona querida. Lo sugiere Kubrick en Eyes wide shut, una película que a mí me pareció terrorífica.

¿Cada parejita tiene su librito?

A veces en la consulta soporto a parejas insultándose y, cuando les sugiero que se separen, me miran ofendidos y se cogen las manos y me contestan: “¡Pero nos amamos!”

Y les digo: “Pues ¡qué lástima!, porque serían ustedes mucho menos desgraciados cada uno por su lado”. Vienen señoras llorando y les pregunto cómo las dejó su pareja, y es una película de terror con monstruo. Pero me la cuentan llorando cuando deberían contarla riendo por su liberación. La terapia es esa: lograr que se rían.

#NOLESVOTES

Este domingo 22 de mayo estamos convocados a ejercer nuestro derecho a voto. Pues bien, desde este pequeño rincón me adhiero a la plataforma #Nolesvotes, que contrariamente a lo que puedan pensar muchos no se trata de no ir a votar sino de intentar encontrar un partido distinto a PP, PSOE o CiU que se acerque a más a lo que uno quiera.

Arriba os he colocado mi propuesta, a partir de ahí, antes de este domingo indignáos, reflexionad y sobretodo votad.

  1. OBJETIVO DE #NOLESVOTES. Las personas que apoyamos a la iniciativa #nolesvotes desde sus inicios, a la vista de la catarata de tergiversaciones vertidas por políticos y medios de comunicación, queremos recordar y subrayar que la iniciativa en ningún modo promueve la abstención, y que surgió para hacer una llamada al ejercicio del voto responsable el próximo 22-M. La iniciativa pide específicamente que no se vote a los partidos que responden a intereses distintos a los de la ciudadanía: PP, PSOE y CiU, pero recomienda que en su lugar se examinen otras opciones. La iniciativa no pide el voto para ninguna opción concreta: el voto es responsabilidad de cada ciudadano.
  2. HAZ DE TU PÁGINA UN CARTEL ELECTORAL. Las calles están llenas de carteles electorales, pero muchas personas no se ven representadas en ellos: la intermediación hizo que la política sea cada vez más lejana al ciudadano. Para subsanar tal déficit democrático, proponemos que todo ciudadano que así lo desee pueda convertir su blog, su web, su muro o su twitter en un “cartel electoral” del movimiento. Si quieres respaldar esta iniciativa, convierte tu sitio en Internet en un cartel electoral antes de las 24 horas del próximo día 20 de mayo, con el logotipo de #nolesvotes o de las plataformas con las que simpatices, y el texto “ni PP, ni PSOE, ni CiU”.
  3. COLABORACIÓN DISTRIBUIDA. Te invitamos a copiar este texto y construir páginas de enlaces que referencien todos los sitios que dan apoyo a la iniciativa. De igual modo, invitamos a los demás colectivos que comparten nuestra propuesta a que lleven a cabo acciones similares. La fuerza de la red reside en la distribución y colaboración entre sus nodos.
  4. TÚ ERES EL ALTAVOZ. Tan importante es la red como la calle: no te limites a actuar en internet. Levántate y explícaselo a todos tus conocidos, especialmente a aquellos más vulnerables a la propaganda en los medios de comunicación masivos.
  5. ACCIÓN. No te quedes en casa el domingo 22. Sal a la calle y ejerce tu derecho al voto. No votes a quienes, actuando abiertamente en contra de la voluntad e intereses de los ciudadanos, han convertido la democracia en una burla de sí misma. Por la participación democrática activa: ni PP, ni PSOE, ni CiU.

Nos os olvidéis de visitar http://www.nolesvotes.com para más información. También podéis ver sus grupos de facebook y de twitter.

Happy voting!

Carles.

Felicitats Pepe! // Felicidades Pepe!

[Català]

PepeCarai! Avui ja fas 60 anys! Encara me’n faig creus de que el temps passi tan ràpid.

Demà farem una gran festa per celebrar-ho amb els amiguetes i suposo que, com cada any, el diumenge celebrarem el teu cumple i el meu plegats amb la família. Bé, segurament no com cada any, ja que no podràs venir, però se que d’alguna manera o altre te les arreglaràs per ser-hi.

Per molt que no vulguis, una petita part de nosaltres farà que no et perdis ni un sol moment de les nostres vides. Però no et facis gaires il·lusions d’afany de protagonista que ara ens toca a nosaltres.

I suposo que, pel teu bé i pel nostre, poc a poc t’anirem deixant més tranquil, però de moment no et salves. Com dius tu sempre, si no t’està bé ves que et moqui la iaia.

Felicitats Pepito, el Cuidador, en Gual, el Llepat, aquell que ens ha fet la vida, durant molts anys, un lloc millor per viure-hi.

T’estima,

Carles Rubio Arias.

[Castellano]

Pepe¡Caray! ¡Hoy ya haces 60 años! Todavía no me creo que el tiempo pase tan deprisa.

Mañana haremos una gran fiesta para celebrarlo con los amigos y supongo que, como cada año, el domingo celebraremos tu cumple y el mío juntos con la familia. Bueno, seguramente no como cada año, ya que no podrás venir, pero sé que de una forma u otra te las apañarás para estar.

Por mucho que no quieras, una pequeña parte de nosotros hará que no te pierdas ni un solo momento de nuestras vidas. Pero no te hagas muchas ilusiones de afán de protagonismo que ahora nos toca a nosotros.

Y supongo que, por tu bien y por el nuestro, poco a poco te iremos dejando más tranquilo, pero de momento no te salvas. Como dices siempre, si no t’està bé ves que et moqui la iaia (en pocas palabras, ajo y agua).

Felicidades Pepito, el Cuidador, Gual, el Llepat, aquel que nos ha hecho la vida, durante muchos años, un lugar mejor para vivir.

Te quiere,

Carles Rubio Arias.

Deja vú

Pepe

Pepe

Hace un mes que hace dos años y cuatro meses que mi estómago se encogió. Y hace dos años y cuatro meses que pasé por lo mismo que estoy pasando ahora. Y no pierdo esa sensación de deja vú. Y es que esa sensación de pérdida que uno lleva la sigue teniendo siempre, aunque pase una y otra vez. Y además, aunque pase el tiempo, también está presente periódicamente. Tanto una cosa como la otra. Se repite la historia.

Me he quedado con ganas de hacer tantas cosas que no podré hacer jamás… Pero los días pasan aunque sea increíble. Aunque mires fotos y le veas delante tuyo con una sonrisa de medio lado. Los días pasan, sigues mirando las últimas fotografías y lo imaginas tan vivo como cualquiera. Moviéndose, riéndose y lanzando ese pito doble en una partida de dominó.

Hace ya un mes.

Y tengo la sensación que también hace dos años y cuatro meses.

Pero sólo hace un mes y su mirada en las fotografías sigue persiguiéndome. Me quedo con ese recuerdo. Me gusta. Pero sea como sea, sé que esté donde esté estará sonriendo, esperando cualquier ocasión para reírse.

Y cómo no… Sé que estará bien acompañado.

Carles.