Un pie y después el otro.

Un pie y después el otro.

Un pie y después el otro.

[Castellano]

Un pie y después el otro. El invierno caía pesadamente sobre nuestras cabezas. Fumaba un cigarrillo mientras pensaba en cómo había ido el día. Paso a paso.

Ya era bastante mayor como para saber que si la gente se asomaba a los balcones desnuda, uno tenía que apartarse lo antes posible. Todo el mundo sabe que es señal de que la luna puede caer en cualquier momento. Pero ese día cometí una imprudencia cuando vi su cuerpo desnudo, en medio de la neblina invernal, sonriendo con la mirada y con sus ojos fijos en mí. No pude apartarme de mi camino. Pero entonces la luna se cayó y tuve que cruzar hacia la otra acera. Cuando el polvo hubo desaparecido abrí los ojos, pero tras intentar rehacer mi camino ella ya no estaba. Y la luna parecía que me sonreía desde el cielo, como si la situación se le antojara cómica.

Nunca olvidé ese balcón ni aquella visión celestial. Y, evidentemente, las consecuencias de todo eso me pasaron factura. Pero eso mejor lo dejo para otro día.

 

Carles Rubio Arias.

 

[Català]

Un peu i després l’altre. L’hivern queia pesadament sobre els nostres caps. Fumava un cigarret mentre pensava en com havia anat el dia. Pas a pas.

Ja era prou gran com per saber que si la gent sortia als balcons despullada, un havia d’apartar-se l’abans possible. Tothom sap que és senyal de que la lluna pot caure en qualsevol moment. Però aquell dia vaig cometre una imprudència quan vaig veure el seu cos nuu, enmig de la boirina invernal, somrient amb la mirada i amb els ulls fixats en mi. No vaig poder apartar-me del meu camí. Però llavors la lluna va caure i vaig haver de canviar-me de vorera. Quan la pols va desaparèixer vaig obrir els ulls, però després d’intentar retornar al meu camí, ella ja no hi era. I la lluna semblava que em somreia des del cel, com si la situació fos còmica per ella.

Mai vaig oblidar aquell balcó ni la visió celestial. I, evidentment, les conseqüències de tot això em van passar factura. Però potser millor deixar-ho per un altre dia.

 

Carles Rubio Arias.

Remordimientos

 

Remordimientos

Remordimientos

…y cuando los caídos se levanten,
empachados de soberbia,
andando con la cabeza gacha
y el sentimiento perdido,
incapaces de fijar la mirada
y de seguir adelante,
su sonrisa desaparecerá.

Y cuando se sequen las lágrimas,
lo harán con ideas transparentes,
y sus marcas de derrota,
no desaparecerán jamás.

Porque no existe venganza sana
ni raíz retorcida,
de árbol o de planta,
que alegue justicia inmediata.

Pues nosotros no somos ni seremos
jueces o ejecutores,
y quienes crean serlo,
son aquellos que caerán,
y que si por fortuna algún día se levantan,
seguirán incapaces de seguir adelante,
y mantener una sonrisa en la mirada.

21/04/2011 Carles Rubio Arias.

Cada día anhelo tu cuerpo

Cada día anhelo tu cuerpo

Cada día anhelo tu cuerpo

 

Cada día anhelo tu cuerpo; y a tí, por supuesto.

Arrastrándome entre las sábanas,
anhelo tu aroma,
aroma de realidad,
de fantasía perdida,
de historias que vendrán.

Pero entonces despierto
con el sueño en mi cuerpo
y añoro cómo pasaría,
me hundiría en tu cuerpo
a buscar qué hay dentro,
despacio,
hurgando cada curva de tus sentidos,
y, completamente desafinado,
te susurraría cuánto te echo de menos.
A ti y a tu cuerpo.

29/03/2011 Carles Rubio Arias.

Papito

[Català]

Papito

Papito

El maig passat, vaig veure’l per primer cop des de que va venir la Foscor. De forma fugaç i lleugera, però no per això menys vàlida.

Papito

Vaig caminant per un parc que em recorda al Hyde Park, bàsicament perquè no veig el final per molt que intenti trobar una sortida.

Veig de reüll una ombra. Em trobo a mon pare amagat rere un arbre. Observant-me. Al final se n’adona i s’acosta. L’abraço i no puc evitar somriure. Estic somiant, o d’un altre forma aquesta imatge seria impossible. Fa més d’un any que el vaig enterrar. Però res d’això te cap importància. Em sento ple.

Passem tot el dia plegats, xerrant com sempre d’actualitat i posant-nos al dia de la vida. Li ensenyo uns escrits en els que he estat treballant i com sempre aconsegueix posar-hi la pinzellada que els hi faltava. Quan arriba la nit s’acosta a una espècie de pàrquing i obre la porta. Sembla que ja s’ho coneix. Entra i diu que ell es queda aquí. Li pregunto si es que dormirà aquí. Ell assenteix. Jo li demano que vingui a casa, que tinc lloc, però ell nega amb el cap. “Aquí ja estaré bé” diu. Però insisteixo al menys a acompanyar-lo fins al lloc on dorm. Seguim més endavant. Un home se’ns mira i crida: “On aneu?”, deu ser el vigilant. Mon pare no respon, però sembla que el vigilant el reconeix i el deixa passar.

Sigui com sigui arriba un punt a partir del qual no puc passar. El meu cos no respon més enllà d’aquella línia imaginària. El vigilant ni es preocupa de parar-me els peus, aquella barrera és impenetrable per a mi.

Mon pare es gira, somriu i em diu: “Cuida’t molt cuquis. Ja ens veurem.”

Les llàgrimes corren per la meva cara com feia temps que no ho feien.  L’he tornat a perdre per segona vegada consecutiva en poc més d’un any. Però sóc conscient que no serà per molt temps. Ja tornarà, sempre aconsegueix trobar-me.

Esperaré pacient fins que pugui escapar-se un altre dia.

[Castellano]

Papito

Papito

A mitades de mayo lo vi por primera vez desde que vino la Oscuridad. De forma fugaz y ligera, pero no por eso menos válida.

Papito

Voy caminando por un parque que me recuerda al Hyde Park, básicamente porque no veo el final por mucho que intente encontrar una salida.

Detecto de reojo una sombra. Me encuentro a mi padre escondido detrás de un árbol. Observándome. Al final se da cuenta y se acerca. Le abrazo y no puedo evitar sonreír. Estoy soñando, o de otra forma esa imagen sería imposible. Hace poco más de un año que lo enterré. Pero nada de esto tiene importancia. Me siento lleno.

Pasamos todo el día juntos, charlando como siempre de actualidad y poniéndonos al día de la vida. Le enseño unos escritos en los que he estado trabajando y como siempre consigue ponerle la guinda final que les faltaba. Cuando llega la noche se acerca a una especie de cochera y abre la puerta. Parece que ya se lo conoce. Entra y dice que él se queda aquí. Le pregunto si es que piensa dormir ahí. Asiente. Yo le pido que venga a casa, que tengo sitio, pero él niega con la cabeza. “Aquí ya estaré bien” dice. Pero insisto hasta que al menos acepta a que le acompañe hasta el sitio donde duerme. Seguimos más adelante. Un hombre se nos queda mirando y grita “¿Dónde vais?”, debe ser el vigilante. Mi padre no responde, pero parece que el vigilante lo reconoce y le deja pasar.

Sea como sea, llega un punto en el que yo no puedo pasar. Mi cuerpo no responde más allá de esa línea imaginaria. El vigilante ni se preocupa de pararme los pies, aquella barrera es impenetrable para mí.

Mi padre se gira, sonríe y me dice: “Cuídate mucho cuquis. Ya nos veremos.”

Las lágrimas corren por mi cara como hacía tiempo que no lo hacían. Lo he vuelto a perder por segunda vez consecutiva en poco más de un año. Pero soy consciente que no será por mucho tiempo. Ya volverá, siempre consigue encontrarme.

Esperaré paciente hasta que pueda volver a escaparse algún día.

Carles.

Recortes de ansiedad II

Continúo con la aventura de sobrevivir.

Me he despertado después de dormir cuatro horas con el corazón a cien. Como alguna cosa y me tomo una pastilla a ver si me puedo volver a dormir. Me cuesta pero parece que sí.

***

Ya no sé si estoy depre o es pura ansiedad, sea como sea ahora me cuesta mucho hacer lo que quiero. Ahora me es más difícil tirar hacia adelante, pero lo conseguiré.

***

Es como si todo lo que hubiera pasado hasta ahora fuera mucho más light. Confirmo que debo estar medio depresivo y por eso me cuesta más superar mis miedos.

***

Me siento inútil, como si no pudiera hacer nada para mejorar. No sé qué más hacer.

***

Me sabe tan mal no ser capaz de controlarlo, no sólo por mí, sino porque no quiero que sufra más gente por mi causa. Eso me hace llorar. Eso y cuando pienso en el resto de problemas de las personas que se preocupan por mí.

***

El segundo día por la tarde después del “Retorno del Chungo” parece que estoy un poco mejor.

***

Falsa sensación, he intentado bajar a la calle pero me ha vuelto a coger sólo llegar a media manzana. He tenido que volver a casa.

***

No he conseguido salir. Lloro porque me siento limitado y porque veo que no puedo hacer lo que los demás quieren que haga. No tengo fuerzas para hacerlo. Y sé que me iría bien salir.

***

Lloro porque me siento solo, no físicamente, ya que estoy acompañado todo el día, sino porque me siento diferente. Nadie puede sentir lo que me está ocurriendo, ya que es mi propio cerebro el que está jugando conmigo. Me siento solo y quizá por eso también lloro.

***

Pero hoy ya estoy llorando por llorar. Lloro cuando me coge la ansiedad y lloro cuando no sé qué hacer. Lloro cuando me pongo nervioso y cuando pienso que preocupo a mucha gente. Lloro porque no me veo tan fuerte como los demás me ven. Lloro y me angustio por los miedos que me persiguen y cada vez están más cerca. Aunque estoy luchando constantemente para alejarlos de mí.

***

Y lloro porque he faltado a demasiados cumpleaños y comidas, porque no he felicitado a los que me quieren cuando hacían años, lloro por haberme olvidado de cosas importantes y sobre todo por ser solo una sombra de lo que era hace un par de años.

***

No fumo porque me ha entrado la paranoia de que eso me acelera el corazón, así que me han regalado un cigarro electrónico de estos que después de 500 caladas lo tiras a la basura, y no contiene más que vapor, ni nicotina ni nada malo. Y ya que estamos… Dejaremos de fumar, ¿no? Porque si ya fumaba 3 o 4 cigarrillos al día… ¡Más no puedo reducir!

***

Mañana estaré mejor. Estoy seguro. Hoy he estado mejor que ayer. Quizá simplemente me ha venido la llorera de todo este tiempo que llevo aguantándome. Pero desde hace ya unos días pienso que lo mejor es ser real. Y en este aspecto quiero serlo, soy tal como soy y, como diría Ernesto Camela, “ya me conocéis los que me conocéis”.

Hasta mañana.

Carles.

Retalls d’ansietat II

Continuo l’aventura de sobreviure.

M’he despertat després de dormir quatre hores amb el cor a cent. Menjo alguna cosa i em prenc una pastilla a veure si puc tornar a dormir. Em costa però sembla que si.

***

Ja no se si estic depre o és pura ansietat, sigui com sigui ara em costa molt més fer el que vull. Ara m’és més difícil tirar endavant, però ho aconseguiré.

***

Es com si tot el que hagués passat fins ara fos molt més light. Confirmo que dec estar mig depressiu i per això em costa més superar les meves pors.

***

Em sento inútil, com si no pogués fer res per millorar. No se què més fer.

***

Em sap tan de greu no ser capaç de controlar-ho, no només per mi, sino perquè no vull que pateixi més gent per causa meva. Això em fa plorar. Això i quan penso en tots els problemes de la resta de persones que es preocupen a més a més per mi.

***

El segon dia per la tarda després del “Retorn del Xungu” sembla que estic una miqueta millor.

***

He intentat baixar al carrer però m’ha tornat a agafar només arribar a mitja cantonada. He hagut de tornar a pujar a casa.

***

No he aconseguit sortir. Ploro perquè em sento limitat i perquè veig que no puc fer el que els demés volen que faci. No tinc forces per fer-ho. I se que m’aniria bé sortir.

***

Ploro perquè em sento sol, no físicament, ja que estic acompanyat tot el dia, sino perquè em sento diferent. Ningú pot sentir el que m’està passant, ja que és el meu propi cap el que està jugant amb mi. Em sento sol i potser per això també ploro.

***

Però avui ja estic plorant per plorar. Ploro quan m’agafa l’angoixa i ploro quan no se que fer. ploro quan em poso nerviós i quan penso que preocupo a molta gent. Ploro perquè no em veig tan fort com els demés em veuen. Ploro i m’angoixo per les pors que em persegueixen i cada cop estan més a prop. Estic lluitant constantment per allunyar-les.

***

I ploro perquè he faltat a masses aniversaris i dinars, perquè no he felicitat els qui m’estimen quan feien anys, ploro per haver-me oblidat de coses importants i sobretot ploro per ser només una ombra del que era fa un parell d’anys.

***

No fumo perquè m’ha entrat la paranoia de que això m’accelera el cor, així que m’han regalat un cigarret electrònic d’aquests que després de 500 calades el tires a les deixalles. Doncs ja que estem… Deixarem de fumar, no? Perquè si ja fumava 3 o 4 cigarrets al dia… Més no puc reduïr!

***

Demà estaré millor. N’estic segur. Avui he estat millor que ahir. Potser simplement m’ha vingut la plorera per tot aquest temps que porto aguantant-me. Però des de ja fa uns dies penso que el millor és ser real. I en aquest aspecte vull ser-ho, sóc tal com sóc i, com diria l’Ernesto Camela, “ya me conocéis los que me conocéis”.

Fins demà.

Carles.

Recortes de ansiedad

Paso a limpio los recortes que he estado escribiendo estos días que no me he encontrado bien. No tiene ningún tipo de gracia literaria ni ninguna historia oculta. Es simple terapia para mí.

***

Estoy mucho mejor, pero cualquier cosa que me produzca un sentimiento o que me ponga un poco nervioso hace que se active de nuevo.

Ejemplos:

  • Ir en coche como copiloto y ver a la guardia civil, pensando en que nos paren y hayamos hecho algo mal.
  • Cualquier cambio sobre lo que tenga yo en mi cabeza. Por ejemplo, si me han dicho que iríamos a cierto sitio y al final cambian de opinión y vamos a otro. O si tenemos que hacer una cosa y acabamos haciendo otra.
  • En un ambiente cerrado en el que alguien fuma hash o marihuana, en unos 20 minutos el corazón se me pone a 100. Y eso me suele durar más de una hora aunque me haya tomado la pastilla. La “resaca” de ansiedad de este tipo me dura al menos una semana. Pero lo peor es como me deja después… Mucho más inseguro de lo que estaba. Ahora ya lo tengo claro, tendré que evitar estos ambientes.

***

Me suele coger durante las comidas, antes o después pero siempre en el desayuno, almuerzo o cena (al menos es lo más habitual).

***

Tengo la seguridad de estar mejor, de saber que no he ido marcha atrás. Pero entonces me coge, momento en el que me vuelven las dudas. La mayoría de veces lo puedo superar sin problemas, pero últimamente ni las técnicas que tengo para defenderme ni las pastillas me están funcionando.

***

Técnicas que tengo para solucionarlo:

  • Técnicas de respiración
  • Correr
  • Oler esencias antiestrés
  • Imaginar un sitio tranquilo en el campo
  • Llorar
  • Tocar la guitarra y cantar para desahogarme.
  • Y como última opción, tomarme la pastilla.

***

En Galicia, que el año pasado me fue tan bien para desconectar, este año, cinco de los ocho días que he estado ahí me he tenido que tomar media pastilla, dos días me tomé una entera y ni así me funcionó ninguno de los métodos anteriores.

***

A mí me coge que el corazón se me pone a cien (o esa es la sensación que tengo), me medio mareo y algunas veces me cogen pinchazos musculares en la parte del brazo izquierdo o del hombro. Hace un tiempo también se me desenfocaba la vista, y no podía fijarla. Además la digestión se me hace muy muy lenta.

***

  • Sábado 28 de agosto: Aquí comenzó la gorda del mes. Me tomé 1 mitad de pastilla
  • Domingo 29 de agosto: 1 media pastilla.
  • Lunes 30 de agosto: 2 mitades de pastilla.
  • Martes 31 de agosto: Recreo.
  • Miércoles 1 de septiembre: 2 mitades de pastilla.

***

Galicia: 5 días de 8 chungo.

Aunque ya lo haya dicho, un par de días me tomé dos mitades de pastilla y no me hizo efecto.

***

Empiezo a tener miedo a nivel médico, yo creo que este miedo es a causa de la aceleración del corazón que me pasó el sábado con el ambiente de canuto. El resto se lo está montando mi subconsciente.

***

No me acercaré a ningún canuto en muuuucho tiempo.

***

Tres horas llorando. Estoy mejor, tengo más defensas pero parece como si ella a la vez hubiese encontrado la forma de crecer conforme yo iba creciendo….

***

Justo había planeado los siguientes meses: carné de conducir, academia de inglés, gimnasio y universidad. Pero también tengo que admitir que buscando información por internet sobre la ansiedad encontré que decían que el cannabis aumentaba las pulsaciones del corazón. Grave error por mi parte ya que por eso creo que el sábado me cogió la gorda. No hay que darle más armas al subconsciente.

***

Fumar(tabaco) me sienta fatal. Me da miedo fumar por si las moscas no me coge alguna cosa extraña en el corazón. Es como si volviera a pensar que alguna cosa no funciona bien dentro mío, no de cabeza, sino de cuerpo.

***

Y ahora, mientras estoy pasando a ordenador todos estos garabatos que he escrito en la libreta me doy cuenta de cómo se desarrolla el proceso de la ansiedad. No he tenido ningún tipo de pretensión escribiendo estas líneas aquí. Sólo lo he querido hacer como terapia personal. Y realmente creo que al menos un poco, me ha funcionado.

Esperemos que pueda volver a escribir pronto y que lo que os traiga no sean recortes de ansiedad sino de sonrisas.

Carles.